Golfblog/ Waveblog

Phi Phi Revives

2005-09-13T16:23:00.000+02:00

Went back for a week and it was an impressive one.
As promised I will publish our findings on the island here, will follow this week. For now the photo's, you'll find them on your right, the blue column. Just click on a photo and you get the whole selection.

7 days left, and counting

2005-08-22T21:00:00.000+02:00

Next Saturday we’ll fly back to Bangkok, from there a direct domestic flight to krabi. Sunday morning we’ll arrive in Krabi. We don't how the weather is, but I know it's not the best time go... we’ll see.
So cannot wait to go, although a little bit nervous, but he, that's not strange.
But what are we going to do there? Well, first of all, enjoy. It won't be all fun, but we sure want to enjoy ourselfs there. A bit helping, a bit diving, look for a way to spend the money, meet and speak to people, old friends. I see it as a discovery trip to get the persuasion that it's still (or even more then) paradise. And, as I heard from Erik and Stefan, it is...

Phi Phi, here we come (again)...we keep you posted...

Pictures

2005-07-30T13:50:00.000+02:00

And the rest of his photo's when he visited Phi Phi last June. Sorry for the resolution.
Slide Show: Please click here for a slide show of all (more then published here)his photo's.
Photo Album: Please click here for the album of his photo's (static).
Or just click on 1 of the photo's.
You'll see the photo's published by Bruno, Netherlands, that's just my nickname witch I use their :-)

Back To Phi Phi, the pictures

2005-07-27T19:12:00.000+02:00

Next to his story are the pictures.

Back to Kho Phi Phi Don, deel II

2005-07-16T13:17:00.000+02:00

Stefan is teruigegaan naar Kho Phi Phi en heeft voor het eerst zijn confrontatie met het eiland met het eiland. Hieronder het vervolg van zijn verhaal over zijn bezoek en de wederopbouw van het eiland

Hiphiphi heeft de afgelopen maanden veel betekend voor het eiland. De vele vrijwilligers hebben veel puin geruimd, waardoor het eiland weliswaar een kale, maar ook een opgeruimde indruk maakt. Op dit moment zijn vrijwilligers bezig met het puin weg te halen van de bodem van de baai. En dit alles met pure mankracht. De eerste en enige shovel (van overheidswege) op het eiland arriveerde pas na 6 maanden(!)
Hiphiphi heeft vele activiteiten lopen, met name op het gebied van infrastructuur. Naast dat ze het eiland hebben opgeruimd, zijn ze bezig met herstelwerkzaamheden aan huisjes, straatjes, flora etc.
Sinds februari hebben alweer 150 kleine winkeltjes, restaurantjes, reiswinkeltjes, en guest-houses hun deuren kunnen openen. Ook is het belangrijkste voor de toekomst van de kinderen van het eiland weer opgebouwd: de school is inmiddels weer opgestart en kinderen kunnen weer gaan leren.
Daarnaast zijn door Hiphiphi inmiddels weer zo’n 300 jonge palmbomen geplant en is bijna 100 kilo gras ingezaaid. Dit allemaal op het middelste stuk van het eiland dat het zwaarst is getroffen. Naast het feit dat het op den duur bijdraagt aan het (groene) aanzien van het eiland, heeft dit ook een belangrijke functie. Het voorkomt verdere beschadiging van het eiland gedurende het regenseizoen en zorgt ervoor dat de toplaag niet wordt weggespoeld.
Hiphiphi heeft verder met behulp van vrijwilligers een medische voorziening getroffen op het eiland, waar veel bewoners, hulpverleners en toeristen van afhankelijk zijn geweest. De eerste Thaise arts die arriveerde pas in mei. Tot die tijd zijn het vrijwilligers geweest die de medische verzorging op zich hebben genomen.
De komende tijd staat nog veel op het programma. Met name de herstelwerkzaamheden aan het riool en de watervoorziening op het eiland zullen de komende tijd ter hand worden genomen.

Op dit moment zijn er nog geen concrete plannen vanuit de overheid voor de wederopbouw van het eiland. Er zijn wel een aantal ideeën geopperd, maar deze blijven nog vaag en weinig concreet, terwijl het belangrijk is voor de leefbaarheid en economie van het eiland om snel duidelijkheid te hebben. Ook voor Hiphiphi is het soms frustrerend. Zij willen graag een bijdrage willen leveren aan de concrete wederopbouw van het verwoeste deel van het eiland. Indien de plannen bekend zijn, is het hun bedoeling om te kijken naar het voorzieningenniveau welke door de overheid wordt geleverd en daar waar mogelijk aan te vullen – aan te sluiten met eigen middelen en ideeën. Daarbij willen ze ook graag de mening van de lokale bewoners – het is hun eiland – zwaar laten wegen in de vormgeving en realisatie van ideeën.

Nu het eiland weer vrij is gemaakt van het puin hoopt men dat het toerisme weer gaat aantrekken. Grote delen van het eiland zijn niet of nauwelijks getroffen door de tsunami en daar is men weer volop in bedrijf. Het toerisme is met 90% gedaald in het afgelopen half jaar en inkomsten zijn slechts 10% van hetgeen voor de tsunami werd verdiend. Om het eiland er echt weer bovenop te helpen is het dus van belang dat toeristen het eiland weer zullen gaan vinden(!)

Naast het bezoek aan Koh Phi Phi heb ik ook nog een gesprek gehad op de Nederlandse ambassade in Bangkok met de ambassadeur, het hoofd consulaire zaken en een medewerkster van de OS-afdeling (Ontwikkelingssamenwerking). In dit gesprek heb ik iets verteld over ons project en mijn ervaringen op het eiland, zowel op 26 december 2004 als afgelopen keer. Daarnaast waren ze ook erg geïnteresseerd over de huidige toestand op het eiland, hoe het er nu is, of het toerisme weer wat op gang komt etc. Zelf verwacht de ambassade dat het zeker een jaar duurt, voordat het toerisme weer langzaam op gang komt in de getroffen gebieden. Mensen, toeristen hebben in deze tijd nu eenmaal de keus uit vele andere goedkope en verre bestemmingen en laten daarom juist dit soort gebieden nu ‘links’ liggen.
Verder kreeg ik van de ambassade een vergelijkbaar verhaal te horen als van Hiphiphi. De overheid blijft achter met het ontwikkelen van plannen voor de getroffen gebieden. Er zijn wel ideeën, maar concreet worden ze niet. Dit leidt tot een soort vicieuze cirkel. Doordat de opbouw achterblijft in de getroffen gebieden, kan het toerisme maar moeilijk op gang komen, wat weer gevolgen heeft voor de broodwinning van vele mensen die dan toch weer aangewezen zijn op lokale hulpinitiatieven en lokale NGO’s.
Zoals bekend heeft de Thaise regering direct na de ramp aangekondigd geen (financiële) hulp nodig te hebben. Dit betekent dus ook dat het geld van giro 555 niet naar Thailand gaat, maar met name naar Sri Lanka en Atjeh. De Nederlandse ambassade heeft dus weinig coördinerende activiteiten om dit soort gelden te besteden. Zij sluiten met name aan bij enkele lokale initiatieven in de regio. Des te meer is de ambassade dus erg geïnteresseerd in andere (Nederlandse) lokale initiatieven.
Het gesprek met de medewerkster van de OS-afdeling was ook indrukwekkend. Zij is op verschillende plekken geweest in de dagen en weken na de tsunami om daar te helpen. Hierdoor heeft zij wat lokale contacten en NGO’s opgedaan waar wij in ons project ook gebruik van mogen maken. Ik ben haar hier heel dankbaar voor. Daarnaast heft zij aangegeven altijd contact met haar te mogen opnemen, iets waar we in de komende periode ook zeker gebruik van gaan maken.

Terugkijkend is het een erg goed en bovendien nuttige reis geweest, waarbij we veel te weten zijn gekomen over de huidige situatie van het eiland Koh Phi Phi, de diverse initiatieven, hebben we veel nuttige informatie gekregen over toekomstige activiteiten en contactpersonen, maar hebben we bovenal aansluiting gevonden voor een goede en verstandige besteding van ons ingezamelde geld. De komende periode gaan we gebruiken om exact te bepalen wanneer en op welke manier we daadwerkelijk we dit in gaan vullen. In elk geval hopen we het project door de Engelse vertaling van het boekje weer een nieuwe stimulans te geven. Robin en Carina gaan eind augustus ook vertrekken naar Koh phi phi om concrete afspraken te maken over de besteding van het geld. Uiteraard houden we jullie via de website en e-mail op de hoogte, door jullie hebben wij dit immers mogelijk weten te maken. Onze welgemeende dank hiervoor!!

Back to PP, deel I

2005-07-07T18:27:00.000+02:00

Zoals beloofd het verslag van Stefan over zijn bezoek aan Kho Phi Phi Don.

Op 17 juni ben ik, samen met Erik Plug, namens de vereniging ‘vrienden voor Phi Phi’ terug gegaan naar Kho Phi Phi. Het doel was tweeledig; enerzijds wilde ik terug naar het eiland om de confrontatie aan te gaan met hetgeen we op tweede kerstdag van 2004 hebben meegemaakt, bewust worden van de tragedie die het eiland heeft getroffen en nogmaals de gevolgen hiervan, voor het eiland, de getroffenen en uiteraard mijzelf op me te laten inwerken. Anderzijds wilde ik meer weten van de activiteiten van Help International Phi Phi, de hulporganisatie dat op het eiland werkzaam is. De geweldige steun die we van mensen hebben gekregen door het boek te kopen en het geld dat we hiermee hebben ingezameld willen we op een goede, juiste manier besteden. Op een manier waardoor we verzekerd zijn dat ‘ons’ geld besteed wordt aan een concreet doel en op de juiste plek terecht komt. Onderstaand verslag is persoonlijk, maar geeft daarnaast een beeld over de geweldige inzet van Help International Phi Phi.

Na mijn reis vanuit Nederland vertrok ik op 19 juni, ruwe zee, veel regen en wind, met de boot richting Ko Phi Phi. Veel spanning over wat ik zou aantreffen, hoe zou ik me houden als ik weer voet zet op het eiland? Anderhalf uur later kwam het antwoord….De eerste aanblik was er een van herkenning, met name het plaatje van toen we van het eiland vertrokken op de 27e december. Het kale middenstuk, het zicht op de baai aan de andere kant van het eiland, de heuvel waar we uiteindelijk, na de eerste golven, zoveel uren hebben gezeten. Het weer was somber en regenachtig, tekenend voor de sfeer en stemming dat overheerst. De eerste gevoelens zijn onsamenhangend en dringen tegelijk om voorrang; de angst die je weer ervaart, de emoties over hetgeen je toen gezien hebt, de indrukken over wat je op dat moment ziet, de opluchting omdat je bij jezelf realiseert dat je alle geluk van de wereld hebt gehad en je er nog bent….Naarmate je alles wat beter opneemt realiseerde ik me dat dit eiland door het aanblik bij mij alleen nog maar de associatie heeft met ellende, dood en angst, terwijl de herinnering juist een heel mooie was; de dagen voor de tsunami, de relaxte sfeer, de prachtige omgeving. En juist die herinnering wil je vasthouden en het aanblik op dat moment verstoord dat. En daarmee de twijfel of het wel zo’n goed idee is om terug te gaan. Daarentegen is het natuurlijk wel zo dat we juist door ons prachtige initiatief die herinnering weer willen laten gelden en de opbouw ter hand te nemen.

Eenmaal aan land zijn we eerst op zoek gegaan naar Clare West van Help International Phi Phi. Zij was vooraf van onze komst op de hoogte gesteld. Clare was vrij snel gevonden, maar was net bezig met een rondleiding. Afgesproken om tussen de middag in het Garden Home restaurant samen te gaan lunchen, waarbij zij ons zou gaan vertellen wat Hiphiphi allemaal heeft gerealiseerd tot dusver.

Erik en ik zijn hierop de vluchtroute gaan langslopen die we op de dag van de tsunami hebben gevolgd. Ditmaal andersom, wat betekende dat we van de pier naar het Bay-view resort zijn gelopen en van daaruit de heuvel op. Erg vreemd om alles weer te zien, loop in een waas, probeer alles voor me te halen hoe het toen was. Eigenlijk kunnen we de gehele route en het pad zonder enige moeite vinden, alsof het in onze geheugens staat gegrift. Veel oehs en aahs onderweg, daar lag zus, daar lag zo, dat zag er toen zo uit enzovoorts……..

Na de Tsunami; een kale woestenij

Eenmaal op de heuvel voel ik me eigenlijk heel goed. Herken alles; waar we gezeten hadden, de bomen, een stomp van de kaars die een aantal Scandinaviërs die nacht hebben aangestoken, een contactlenzendoosje van Erik (bizar). Was me heel bewust van wat ik zag. De heuvel was verder goed opgeruimd, maar toch ademde alles nog de aanwezigheid van zoveel mensen. Zoals gezegd door de enkele dingen die er nog lagen, maar ook de ruimte die de mensen zich die dag hadden gecreëerd door alles weg te kappen geeft je weer het besef dat hier zoveel mensen angstige momenten hebben meegemaakt.
Daarna de heuvel af richting de reggae bar, de plek waar we destijds door een opening de heuvel zijn opgegaan. Op de helling van de heuvel wordt je nog wel geconfronteerd met veel rotzooi dat nog niet is opgeruimd en is achtergelaten door mensen; veel kleren, verpakkingen, tassen, flessen etc. Ook weer even het besef hoe steil het ook alweer was!! Oeff.!
Naar beneden was geen duidelijk gemarkeerd pad, maar weer, alsof het onbewust in ons geheugen staat gegrift, komen we precies uit bij de opening om van daaruit op de eerste verdieping van de reggae bar te komen. Dit stukje is redelijk ongeschonden de tsunami doorgekomen. Naar beneden de straat op, het tussendoortje waar toen puin lag en waar we door een laag blubber doorheen zijn geglibberd en toen………..onze eerste hide-out op de dag van de ramp; de eerste verdieping van Islander Pub. Hier zijn we naar toe gevlucht met het water letterlijk slechts enkele meters achter ons. Wat een geluk hebben we toen toch gehad doordat we hier de trap op konden rennen. Luttele seconden later was het water al zo snel gestegen en zagen wij mensen meegesleurd worden met de stroming. Beelden komen weer terug; Karlijn en Suus die in shock op een bankje zitten, alle gewonde mensen die uit het water werden gehaald, schreeuwende mensen die familieleden kwijt waren, mensen die het dak op wilde klimmen voor weer een nieuwe golf.

Na de Islander Pub de straat ingelopen waar het allemaal is begonnen. Links en rechts zijn de huisjes verdwenen en is het kaal. Ik herken niets van het straatje waar we zijn begonnen met rennen voor het water uit, waar ik Karlijn en Suus onwetend een winkeltje in zag lopen terwijl het water de straat in kwam stormen, en daarna, schreeuwend dat ze moesten rennen, voor het water uit richting de Islander Pub. In mijn beleving was dit een kort stukje, in werkelijkheid zie ik dat het meer is geweest. Vreemd om te beseffen dat een mens zich op zo’n moment volledig onbewust is van tijd en plaats.

En dan, als een soort van monument in een verder kale omgeving staat een betonnen gebouwtje waar destijds onze hotelkamer zich in bevond en wat resteert van Phi Phi Charlie resort. Bizar, ik dacht dat heel Phi Phi Charlie was weggevaagd, maar dit betonnen gebouwtje is het enige wat is overgebleven, uitgerekend waar wij onze kamer hadden. De rest, bungalows, bomen, restaurant, receptie, de dicht begroeide tuin, is allemaal weg.

Het restant wat eens Phi Phi Charlie resort was.

Uitzicht vanuit onze hotelkamer; zo anders nu dan toen.

Het was mogelijk om de trap op te lopen en zowaar de hotelkamer in te lopen. Overal gaten waar het puin doorheen is geslagen, maar de bedden staan er nog, evenals het dressoir. Karlijn en ik zijn gewoon de laatste geweest die hier in deze hotelkamer hebben overnacht, echt raar als je dat bedenkt………Het uitzicht uit het raam is zo anders. Nu is het een kale vlakte tot aan de zee. Toen was het een dichtbegroeide tuin met palmbomen en overal cabins. Je kon vanuit het hotelraam nog geen vijf meter ver kijken…. en moet je nu zien. Veel foto’s van gemaakt, omdat we aan deze hotelkamer toch vele goede herinneringen hebben.

Daarna verder het straatje af naar de Phi Phi Bakery, het punt waar we zijn begonnen met rennen, gewaarschuwd door de menigte die vanaf zee kwam rennen. Hier vlakbij heeft Erik samen met anderen een gewonde jongen op een deur gelegd en naar de helikopter gebracht. Nu is het opgeruimd;....op de bewuste dag moesten ze over het puin een weg banen naar het helikopterplatform, waarbij ze de gehele weg werden geconfronteerd met de verwoesting en verlies aan mensenlevens. Op de plek waar ze de jongen hebben gevonden bracht dit voor Erik ook weer herinneringen naar boven.

Terugkijkend is het goed geweest om terug te gaan en werd ik me ervan bewust dat de feitelijke afsluiting in NL al had plaatsgevonden. Hierdoor was ik ook minder emotioneel dan ik had verwacht en kon ik heel bewust, bijna nuchter, alles in me opnemen en heel rustig alles bekijken en weer ervaren wat nu allemaal had plaatsgevonden. Natuurlijk zal het eiland voor mij, hoe mooi ook, altijd de associatie houden met ellende op het moment dat ik er voet aan wal zet. Daarnaast kreeg ik het (angstige) gevoel dat iets soortgelijks weer kan gebeuren. Liever herinner ik het me zoals het was.

Laat ik nu iets vertellen over ons gesprek met Help International Phi Phi (Hiphiphi), een hulporganisatie specifiek gericht op het eiland Ko Phi Phi en opgericht door een Nederlander. Op dit moment bestaat de organisatie uit zo’n 60 mensen en hebben er sinds de oprichting al zo’n 3000 (!) vrijwilligers zich ingezet om het eiland er weer bovenop te helpen.

To be continued...

Literaire inslag

2005-07-05T20:13:00.000+02:00

Aangezien dit blog niet had bestaan zonder een boek, durf ik te zeggen dat dit blog dus een literaire inslag heeft.
Vandaag kregen we een mailtje van iemand die de ramp van zich af wilde schrijven. Matthijs was niet direct betrokken, maar de beelden en verhalen grepen hem aan. Hieronder zijn verwoording van de ramp in de vorm van een gedicht. En waarom we het erop zetten? Geen idee, we vonden hem mooi, pakkend.

Tsunami

Metershoge muren van het waterhuis
Imploderen blauw omrand met wit

Duizend mensen, vissen en planten golven
Over elkaar heen en
Iedereen
Is de weg kwijt

Deze druipende ruïne laat haar buren roerloos en
Verslagen achter
In de spiegel van het stil en stuk geslagen water
Tellen zij hun doden

1 janurai 2005
Matthijs Wind

New ways

2005-07-03T23:09:00.000+02:00

Ja leuk. Derde druk is dus inmiddels uit. En toevallig was de bestelling van de zus van Marvin die het eerste exemplaar bevatte. Wie is Marvin??? Marvin en vriendin Felies hebben we ontmoet in Khao Lak tijdens het duiken. Hij heeft de foto op de achterkant gemaakt en ze komen ook nog in de epiloog voor. Erg leuk dus dat we daar een "bijzonder" exemplaar naar toe konden doen. En die twee zijn bijna aan het eind van hun reis door Azië, de 9 maandjes zitten er komend weekend op. Gelukkig!! Hoezo? Nou, zij hebben in Khao Lak onze memory card gekopieerd. Geen idee waarom ze dat wilden, maar dat betekent dus dat ze nog een cd'tje met foto's de laatste weken van onze reis hebben!! Can't wait to meet them!

Steef is weer terug uit Thailand. Om een understatement te gebruiken, het was apart om z'n verhaal te horen. Hij heeft beloofd om asap een stuk voor het blog te schrijven over z'n visit. Dus bij deze Steef, schiet eens op :-).

This week Doctor Ratje, Floris' roommate, gave me an e-mail also. His mail had an attachment with a document called "Wave of tears". Really great to read it in English! We have had some request for an English version, so the first step is made. Cees Jan (Doctor Ratje) wrote in his e-mail some nice words, thanks for that. So this week we’ll see what opportunities we can find to press an English version of the book.

What else is new? Carina signed a contract, this week she will take part in the working class of our world. And that gives us the possibility to plan ahead. I have to discuss it with my boss yet, but we try to visit Phi Phi at the end of August!!!!

So now the blog is in English? Well, if we print an English version, there will be also an English site for it. And I don't think I'm going to write 1 story 2 times. We’ll see.
All good and new things, nice, nice, nice. Not new this week was eating Thai with Asian people. Had a good diner last Thursday Lok, thnx!

half jaar, zes maanden, 26 weken, 183 dagen

2005-06-26T20:50:00.000+02:00

Wat zegt dat eigenlijk, een mooi aantal maanden, dagen, weken, uren, jaren of minuten. Waarom vieren of herdenken we zaken op gezette tijden? Ik heb het niet zo op mn verjaardag, waarom is het zo speciaal dat je precies een aantal jaren geleden geboren bent? Of blij zijn als je relatie met een partner of werkgever een lustrum bereikt? Die betrokkenheid of blijdschap (of wat voor gevoel dan ook) uit je toch vaker, das toch wel duidelijk?

Ik heb geen speciale dag nodig om me ergens betrokken bij te voelen. Thailand of Phi Phi in het bijzonder. Steef is al een week in Thailand en heeft Phi Phi aangedaan. Hij is inmiddels al weer noordelijker getrokken. Erg nieuwsgierig naar hem (lees: jaloers). Hij is samen met Erik, die blijft wat langer en gaat op PP helpen als Steef weer teruggaat deze week. Zitten ze gewoon in het land waar je graag zit, de cultuur en natuur zuigen ze weer op. Hebben ze niet door, komt pas als je weer thuis bent :-). Maar ze weten dat er aan ze gedacht wordt, betrokkenheid is er altijd. Steef mailde van de week, als ie terug is zal ie een uitgebreid verslag maken van zn PP-visit. Maar zn bezoek kende geen warm onthaal: regen en treurig weer vielen over de kale vlakte die op Phi Phi aanwezig is. Kaal is weinig positief, maar hij heeft mensen van HiPhiPhi gesproken. 3000 vrijwillegers!!!! zijn de afgelopen maanden langsgekomen om de wederopbouw te realiseren. Er is veel opgeruimd, veel puin is weg, (voornamelijk met de hand, shovel kwam in vorige maand mei pas) maar is er is nog heel veel te doen. Er staan daar nu een paar hele mooie projecten op stapel. Ik post zo snel mogelijk zn verslag als het af is!!

Gisteren mijn laatste geplande interview gehad. Een goed vriend van me schrijft voor de Aziatische site VeryAzNen wilde me interviewen m.b.t. reizen en het boek. Erg leuk om door een vriend serieus geïnterviewd te worden, heel apart. Het was ook het langste interview, maar ja, dan moet je ook niet alles willen weten van moskou tot Phi Phi. Ben erg benieuwd naar zn verslag, kan niet anders dat dit het beste interview van alle is geweest. En erg leuk was dat we na afloop doorgingen op cultuur verschillen. Ik heb dat tijdens het reizen duidelijk de verschillen meegemaakt, hij z’n hele leven al. Als Molukker opgegroeid in een blanke omgeving. Dat is weer anders dan Molukse vrienden van hem die in Amsterdam zijn opgegroeid (de verjaardagsfeestjes van een klein Moluks kind ons dorpje was dus net als bij ieder ander, in Amsterdam deden ze niet aan koekhappen). Blijft interessant, culturen naast en door elkaar, zou zeggen, pak het mooiste van elk :-).

Saamhorigheid, dat is het, je hebt met anderen wat mee gemaakt. Positief, negatief, leuk, fantastisch, treurig, dramatisch. Het gevoel laat je even merken dat je niet alleen bent, dat je kan delen, dat is fijn, dat is goed, dat is vieren en/ of herdenken. Hoe je het doet maakt niet uit, zelfs niet met wie. Ook alleen kun je samenzijn met anderen, je bent er, in gedachten, en zij ook.

Ik heb het op mijn eigen manier gedaan met een Aziatische inslag. Dus een hele relaxte dag in de zon met mn gedachten en relaxte muziek. Als afsluiting deze blog. Eigenlijk was het een ideale dag om mn hangmat eens goed neer te hangen...

Telefoon

2005-06-17T16:37:00.000+02:00

Rare dingen die telefoon, zeker als de zender zijn nummer afgeschermd heeft. De laatste maanden druk met het boek geweest. De media die bellen laten hun nummer vaak niet zien. De laatste weken met sollicitaties aan de gang. Ook die bedrijven laten vaak hun nummer niet zien.

Van de week beet gehad. Volgende week begin met een nieuwe job. Natuurlijk laat ik het auteurschap niet links liggen, maar ik maak me ook geen illusies. De kans dat jullie ooit nog wat van mij in boekvorm te lezen krijgen kan ik inschatten, maar daar laat ik me niet overuit :-). Maar die job was dus binnen. Dan krijg je weer zo'n onbekend nummer. Je neemt netjes op en je wordt weer uitgenodigd voor een ander sollicitatiegesprek. Das weer omschakelen. En leuk, en mocht jij een mooie job voor een bedrijfskundige hebben liggen, die baan van nu lijkt me heel erg leuk, mooi bedrijf op het eerste gezicht, maar het betreft een project van 4-5 maanden, dus gewoon mailen en bellen zou ik zeggen.

Vandaag weer een belletje, geen nummer. BNN aan de lijn, en niet voor baan. Of ik wat wilde zeggen over tegenslagen in het leven!! Na aanleiding van de uitlating van Michaela gisteren over haar blessure laten zij vanavond mensen aan het woord die ook het e.e.a. meemaakte. Ik moest afsluiten met een tip voor Michaela (schijf een boek:-)). Het staat natuurlijk niet in contrast met elkaar, maar de vergelijking is er ... als je ver genoeg zoekt :-)
Vanavond, 21.00, BNN United.

Omniboek

2005-06-10T16:44:00.000+02:00

Yes, de kogel is weer door de kerk (of tempel voor de Aziaten onder ons). Druk nummer 3 ligt bij de drukker. De voorraad van de eerste twee zal waarschijnlijk net op zijn als ie binnenkomt. Erg leuk, de cover is wat gewijzigd, hebben wat quote's uit de media op de achterkant gezet. Deze week mn voorlopig laatste interview gehad, kan het laten om ook daar even uit te quoten:
"...van het in weblogstijl geschreven boek, veel spreektaal en weinig opsmuk,...".
Wel heel grappig om überhaupt een mening te lezen van iemand over jouw fabrikaat. Ze heeft het over weblogstijl en spreektaal. Wat is weblogstijl eigenlijk. Spreektaal met meer afk.?

Weblogs. Had van de week dus een afspraak met een auteur in spe. Ze wil haar weblog uitgeven in boekvorm. Ze verhaalt in haar blog over haar ervaringen als hulpverlener op Phi Phi, in feb. en mrt. Maar das niet de enige plek waar ze is geweest en ook met haar gebeurde het e.e.a. Was boeiend om haar verhaal te lezen. De grootste kritiek die ik had was dat het te weinig was :-). Ik hoop dat het haar lukt. Het idee is om het blog te handhaven in het boek (dus meer dan bij mij, ik heb voornamelijk de stijl proberen aan te houden). Daarnaast zal ze tussen de diverse blogs proberen uit te wijden over speciale gebeurtenissen, hersenspinsels, what ever. Althans, dat was mijn advies. Het lijkt me i.i.g. een erg leuk boek. En tegen de tijd dat hij uitkomt zul je op deze plek al van alles erover gelezen hebben. Wellicht dat we ons gaan bundelen (oeps, nog helemaal niet overlegt met de vereniging :-)), een "Tsunami omniboek in weblogstijl" :-).

Morgen BBQ met Steef, Karlijn en Floris. Gezelli, ook de financiële kant ff op orde brengen morgen. Steef gaat deze maand naar PP. Dus moet ie wel weten wat we ongeveer in kas hebben als ie gaat inventariseren. En kan zeggen, dat is heel wat meer dan dat we 3 maanden geleden in gedachten hadden!!!

Goed weekend allemaal!

Het moeilijkste is de titel

2005-06-05T15:03:00.000+02:00

Ja, gek hoor. Een bedrijf van buitenaf beoordelen is vrij moeilijk. Soms blijkt de vacature niet zo interessant als beschreven, maar soms blijkt een bedrijf zich bescheiden opgesteld te hebben op hun site. Vrijdag een solli gehad bij een bedrijf dat ik al hoog had staan en ze verraste me vervolgens in positieve zin. Let's hope these rising stars wil meet again :-)

Het boek leek rustig door te lopen, komende week nog een interview en dat zou het dan echt zijn. Maar gister hebben de bibliotheken actie ondernomen. En aangezien er aardig wat biblio's zijn in Nederland was de bestelling leuk om te ontvangen. Met andere woorden: een mega order (wel relatief zien natuurlijk) en de derde druk wordt weer een mooie oplage.

Dus dit weekend bezig geweest met kleine aanpassingen voor de derde druk en een aantal bestellingen verwerkt. Om je een inzicht te geven: deze week zijn er circa 15 boeken verkocht, terwijl we geen media-aandacht hadden (ps: 15 door mij, ik ben niet de enige die verkoopt).

Verder legde een auteur in spe contact met me. Ik hoop niet dat ik gezien ga worden als pro (want dat ben ik niet), maar het is leuk om anderen advies te geven en daarmee te sparren. Het traject van manuscript tot boek is nog best een aardig proces. M'n uitgever heeft dit natuurlijk verzorgd, maar ik heb aardig mogen meekijken. Zij zorgden voor alle haken en ogen. Was niet zomaar een manuscript. Ten eerste was dit ook afkomstig van een weblog. Of het ook in deze vorm wordt uitgegeven is nog onduidelijk. Maar het leuke is dat de schrijfstijl zo herkenbaar was. Misschien dat we een nieuwe stroming in de Nederlandse literatuur laten zien? :-).
Wat mij in elk geval wel streelt is dat ik als een eye-opener kan werken voor anderen.

De stijl is natuurlijk al online aanwezig, maar volgens mij nog niet eerder vastgelegd in boekvorm (correct me if I'm wrong).
Dus als iemand jou een mailtje stuurt mbt een script dan ga jij daarin mee? Nou, heb wel wat criteria, maar sta er wel open voor. En zeker bij deze. Het weblog betrof haar vastlegging van 3 maanden in Thailand, als hulpverlener/ vrijwilliger, ze heeft o.a. op Phi Phi gezeten. Een bijzonder verhaal, niet alleen om een persoonlijk verslag van een hulpverlening te lezen, ook haar eigen persoon maakte het nodig mee (ik mak graag gebruik van understatement zoals wellicht weet, het laatste gedeelte vorige zin was er daar 1 van).

En oh ja, de titel van dit blog. Das dus altijd het moeilijkste. Een beetje vrijuit schrijven gaat wel, maar elke keer zo'n titel verzinnen.... De titel Golf van Tranen was ook niet een van mijn hersenspinsels, evenals de ondertitel :-).

Your votes please!

2005-05-22T14:04:00.000+02:00

Ongeveer zes weken geleden heb ik m'n eerste boek gepubliseerd. Deze zin is erg raar om te schrijven. Het voelt namelijk nog steeds niet zo :-). Mensen vragen wel eens of je dan dus trots erop ben. Trots is hiervoor niet het woord, althans wat betreft het schrijven van het boek zelf. Waar ik wel, en denk met mij meerderen, trots op ben is dat dat we steeds onze verwachtingen ruim overtreffen. Dan kun je zeggen dat je je doelen misschien te laag hebt gesteld. Maar ja, wij wisten ook niet hoe de verkoop zou lopen. We hebben inmiddels een paar duizend euro die we voor Phi Phi kunnen gaan besteden, das mooi, en daar zijn we trots op.

De laatste weken krijg ik vaak de vraag "wat zijn de reacties". Ik heb helaas nog geen recenties gelezen in kranten van het boek :-(, maar spreek natuurlijk wel veel mensen die het hebben gelezen. De grootste complimenten zijn degene waarin mensen vertellen dat ze zich makkelijk konden inleven, alsof ze er zelf staan. Zowel betrokkenen van de ramp, mensen die mij kennen, maar ook totaal onafhankelijke lezers laten dat horen. Wat me minder verbaast, en waar ik op hoopte, is dat het een toegankelijk verhaal is. Het is snel te lezen (afgezien van het feit dat het niet het aantal blz. van Dan Brown heeft). Dat is de bedoeling van een webblog, en die stijl hoopte ik te handhaven in het boek. Das dus gelukt :-). En verder natuurlijk alleen maar positieve reacties op het initiatief zelf.

De afgelopen week zelf, hoe was die? Floris opgezocht in Amsterdam (je weet niet wie Floris is? Koop dan het boek). Drie uur in levende lijve meegemaakt destijds, verder kende ik hem alleen via z'n site. Was ff gezellig en binnenkort komen we ff met zn allen bij elkaar. Gisteren Joost op bezoek gehad. Met hem hebben we een van onze mooiste delen van onze reis meegemeekt, Mongolie, was weer vertrouwd.

En ben deze week op zoek geweest naar het hoe en waarom achter rss. Ideaal om bijvoorbeeld updates van je favo blogs bij te houden. Bij wikpedia vind je wat info (of ga naar deze link, zij hebben diverse verwijzingen met uitleg over rss), ik gebruik zelf bloglines. Je hoeft dus nu niet meer talloze sites af op zoek naar updates, het komt nu naar jou toe als iets is geupdate. Ook dit blog beschikt over rss (ga zo testen of het echt werkt). En oh ja, het is allemaal gratis natuurlijk.
Deze week wordt een zonnige. Hoop dat de sollicitaties op een beetje gunstig tijdstip vallen, kan ik op zoek naar de beste terrasjes in Nederland :-)

ps: Your votes can be publisher in the comments or at the site of the publisher

Wordt steeds gekker!

2005-05-17T10:08:00.000+02:00

Is gewoon fantastisch als je krijgt te lezen hoe mensen over ons initiatief denken. Lees eens het blog van Jorrit, hij heeft het boek nog niet eens gelezen (wel besteld) en schrijft dan al zo over ons initiatief.
Of de moeder van Karin die op vakantie ging naar haar dochter (hulpverlener) op Phi Phi. Ik vroeg haar om foto’s te maken van ons guesthouse, ze stuurt ze deze week graag op!!! Tevens heeft ze het boek daar laten lezen door aanwezige Nederlanders, waaronder de hulpverleners van HiPhiPhi. Ralph was daar ook (hij wordt gequote in het boek) en mailde me dat ze het resultaat erg kunnen waarderen. Hij heeft schrijft over me op hun site, en niet zo kinderachtig ook! NB: de site van HiPhiPhi heeft 600.000 hits per dag, oeps, halen wij net niet :-)

En dan weer een nieuwe inslag. Donatie. We hadden er rekening meegehouden bij de oprichting, maar hebben ons er niet actief mee bezig gehouden, het ging immers om de boekverkoop. Onderdeel van de boekpromotie was het aanschrijven van onze adresboeken.
Mailt een collega van Stefan terug. Hij wil bijdragen aan de drukkosten van het boek. Hij geloofd in kleine initiatieven met een goed doel (hij doet zelf ook vrijwilligerswerk). Elk jaar vraagt hij voor zijn verjaardag geld en vult dit aan uit z’n eigen zak. Vervolgens gaat ie rondkijken waar ie het aan wil doneren. En wij zijn dit keer de gelukkigen!! Hij vergoedt hiermee een groot deel van de drukkosten (praktisch onze enige kostenpost).
Is toch mooi dat iemand zoiets leest en zegt “leuk dat boek, maar aan een paar honderd euro hebben ze meer”, heel bijzonder.

Dit zijn dus blijken van waardering waar we erg blij mee zijn. Desalniettemin, bij elke postzegel en elke enveloppe die ik plak heb je dat gevoel ook :-)

New order

2005-05-13T08:52:00.000+02:00

Just received this e-mail:

Will the book be made available in english soon?

Hmmm, ja, uhh, yes, well, uhh, I mean no. Just don't now. If there's someone who can translate the book? Why wouldn't we?

Just let me know if there is more interest in an english version, mail me

But for now, no. Just the first english order. We will announce it, if we find a opportunity to do it :-)

But a great honor to get this question.

A happy day

2005-05-05T13:25:00.000+02:00

Dodenherdenking. Niet vrolijk, maar wel mooi. Dat ook na zestig jaar het besef nog aanwezig is dat we onze helden niet mogen vergeten. Ik vind het altijd heel apart die 2 minuten stilte. Gisteren mn ogen dicht gedaan en gedacht hoe het geweest zou moeten zijn. Dat kun je natuurlijk niet voor je halen, maar je kent wel een hoop verhalen uit die tijd.

Stil staan hierbij is belangrijk, maar daarna verder gaan niet minder belangrijk. De dag erna bevrijdingsdag is daarom een goed vervolg. Niet om een herdenking vervolgens te vergeten, maar om te vieren dat we ze niet voor niks hebben herdacht.
Heel raar, maar het feit dat het vandaag "bevrijdingsdag" is, stemt je ook meteen vrolijk bij het opstaan. En als je dan je mail opent en een mailtje uit Thailand/ Australië leest, wordt je nog warmer en vrolijker van binnen. Na veel verdriet kunnen ook zij nu verder en denken ze aan de toekomst. Hieronder een vrije vertaling van het mailtje van Carol, de eigenaresse van ons Guesthouse. De namen komen niet overeen met mn boek, in het boek zijn de namen gewijzigd. Kun je de personen niet herleiden naar het boek? Geef even een comment onderaan, dan reageer ik ook weer via de comments.

Dear Robin,
Bedankt voor je mail. Toy, Zac en ik zijn net terug uit Thailand. Daar hebben een ceremonie gehad omdat het 100-dagen geleden was dat mijn Sacha overleden is. Het was een overweldigend bezoek. Het is soms ongelooflijk om de droevigheid te zien bij al onze bevriende families.
Phi Phi zag er droevig en leeg uit en is compleet schoon. Het restaurant (Bamboo House Restaurant, red.) staat alleen in de straat, je kunt rechtstreeks naar de zee kijken. Wij letten niet op het droevige in Phi Phi aangezien het ons dichter bij Sacha brengt en het was ons huis 10 jaar.

Het guesthouse is gemaakt en "open". We hebben daar Phi Phi-families wonen, aangezien ze geen huizen meer hebben. We verhuizen terug naar Thailand binnen twee maanden, aangezien we ons daar meer comfortabel voelen, we kunnen onze gevoelens daar beter kwijt. Toy en ik missen Sacha heel erg, maar we putten kracht uit our lovely Zac.

We hopen dat je ons kan opzoeken als je terug komt, aangezien we samen zijn verbonden door het lot.
We hebben ook je duikboeken gevonden in je kamer, als je ons je adres stuurt dan sturen wij ze naar je op.

We hebben ook mijn zusters lichaam teruggekregen. We hebben haar thuisgebracht in Australië, een grote troost voor onze familie.

Thank you for your kind thoughts

Love from Carol, Toy and Zac

Spierpijn

2005-05-04T11:03:00.000+02:00

Vorige begon het dus wat rustiger te worden rondom het boek. De laatste media, zo leek het. Had dus wat tijd om solli brieven eruit te sturen. Maar vrijdag begonnen de bestellingen opeens weer binnen te lopen, dat zette zich gister en eergister weer door. Bovendien werd maandag gebeld of ik bij Gordon in uitzending wilde. Dinsdagochtend belde hij zelf voor het interview. En ik moet zeggen, hij hield het netjes, voor zijn doen zelfs extreem netjes.

En zaterdag koninginnedag. Relaxed in mn eigen kleine dorpje gezeten. Apart om dan opeens van vreemden of vaag bekenden te horen dat ze ons initiatief erg waarderen. Maar het grootste compliment kreeg ik van een oude schoolvriend (net vader geworden, gefeliciteerd Leon). Hij had nog nooit een boek uitgelezen, maar met deze had hij geen moeite. 's Avonds met Lokhin en Sherise uiteten geweest bij ZiZi. Een goed alternatief voor het overige aanbod aan restuarants in Breukelen, maar niet overdrijven.

Vrijdags trouwens een andere oude schoolvriend opgezocht, ook al vader en gaat volgende maand zelfs trouwen, nogmaal gefeliciteerd Arnoud.

En dan is zondag, 27 graden, 13.30 uur. In de laatste wedstrijd van het seizoen mag ik gewoon weer sinds jaren wwer eens een doelpunt scoren. Ik heb nog spierpijn..., maar wel 2 solli gesprekken!

Media, the end?

2005-04-28T11:02:00.000+02:00

Afgelopen weekend was heerlijk. Suus en Erik kwamen langs. Naast de heftige verhalen natuurlijk heerlijk gelachen en elkaar beter leren kennen. We wisten alles van hun reis via de mail, maar we kenden hen zelf nog geen 24 uur. De Japanner was erg goed. Zondags weer voor het eerst gevoetbald zonder blessure, heerlijk zonnetje en hoewel ik slechts een 1/2 wedstrijdje speelde, met voldoening gespeeld (4-4, ging er bij 1-2 voor ons uit).

Maandag bij BNN geweest. Een reisprogramma op de radio. Was erg apart. De onderwerpen varieerden van een steward die stewardessenpakken verzameld (hij heeft er al 380!!!), een gozer die het Nederlands record zeilen rondom de wereld verbrak. Hij was alleen met z'n hond voor geloof ik 205 dagen, mooi avontuur en dan dus ons "Tsunami" boek. Om de uitzending te beluisteren, klik hier , ik kom rond minuut 32.

Was weer apart om mee te maken. Gisteren een interview bij het Utrechts Nieuwsblad gehad, plaatsingsdatum is nog onduidelijk. Lijkt me dat dit zo'n beetje de laatste media aandacht is. Ik kan me dus weer richten op andere belangrijke zaken. Wil niet zeggen dat de boekverkoop staakt. Die loopt nog steeds rustig door.

De aandacht van het boek heeft veel teweeggebracht. Het belangrijkste is natuurlijk de verkoop die een goede opwaardse klap kreeg. Maar ook al die mailtjes van mensen die het boek bestelden en zelf hun ervaringen deelden die zij hebben meegemaakt. Of oude vrienden die niet wisten dat ik het had meegemaakt en opeens beginnen te mailen of te smsen, erg leuk.

Weekend!

2005-04-22T17:28:00.000+02:00

Zo, das een aardig weekie geweest. Inmiddels een beetje gewend aan de pers, vandaag nog een telefonisch interview voor een lokale krant en maandagavond 20.00 uur mag ik bij BNN zitten, Weg met BNN. Een radio-programma over, door en voor reizigers geloof ik. Lijkt me erg leuk en ben natuurlijk blij dat ook zij aandacht aan ons initiatief willen schenken.

En Milko, een goede vriend van, wil me interviewen voor een site waar hij moderator is. Lijkt me wel heel gek dat je door een bekende geinterviewd wordt :-).

Maar nu is het weekend, heerlijk. Alle boeken zijn verstuurd naar degenen die reeds betaald hebben en alle boekhandelbestellingen zijn ook de deur uit.
Guus Meeuwis hopelijk nog steeds op 1, heb alles rondom Hazes destijds gemist, toen zaten we in Vietnam, leuk om nu zn nummer nu weer op 1 te horen. Maar nu eten en heerlijk in het zonnetje trainen. Morgen Suus en Erik en zondag weer de wei in voor een wedstrijd, maar volgens mij blijft het niet zo mooi weer als nu.

En oh ja, ondanks alle drukte toch weer een sollicitatie de deur uit kunnen doen :-)

Nicci

2005-04-20T14:23:00.000+02:00

Lijn 4 vandaag, live op tv. Best grappig om dat allemaal mee te maken. Maar wat minstens zo leuk was, was Nicci, van Nicci French>. Ze was de hoofgast in het programma. We hebben een tijd met haar zitten kletsen. Normaal zou je denken gaat zo'n gesprek dan voornamelijk over haar gaat, maar ze was juist erg geinteresseerd in ons verhaal. Leuk mens, ze had zondag de marathon van London (hoe oud is dat mens ???!!!) nu kon ze dus amper lopen. Maar, respect hoor. Zelf duikt ze ook, dus dat was gezellig.

Gisteren voor het eerst Erik, van Suus en Erik, gesproken sinds Thailand. Ze hebben hun reis rond de wereld deze maand afgerond. Was goed om hem weer te horen. Binnenkort eten met ze bij de beste Japanner (Nippon/ Amsterdam) van Nederland :-)

En verder? Wachten op de boeken, kunnen elk moment geleverd worden en dan vliegen ze Nederland door.

Radio

2005-04-19T13:31:00.000+02:00

Radio, dat was weer nieuw. Wereldomroep, wel speciaal, die besteden elke week standaard aandacht aan de wederopbouw in Azie. En nu wilde ze mij dus hebben voor een interview. Hoefde niet live gelukkig :-). Voordeel hier is dat ze niks kunnen wijzigen aan hetgeen ik heb gezegd. De artikelen die zijn geschreven met "quotes" zijn niet altijd letterlijk uit onze mond, maar de strekking van zo'n artikel is vaak wel juist. Te beluisteren via deze link. Alleen ook hier was ik 19 jaar :-). Vergeten te zeggen dat de Telegraaf dat onjuist had overgenomen, ik beschouw het maar als een compliment :-)

Verder weinig nieuws, betalingen verlopen soepel, de drukker komt morgen alles brengen, wij versturen direct. Dus heb je betaald, dan ligt het boek donderdag waarschijnlijk op je deurmat.

What's going on?

2005-04-17T13:35:00.000+02:00

So, das lekker. Alle bestellingen die zijn binnen gekomen voor zaterdagavond 00.00 uur hebben een reactie gekregen. Jij niet? Dan is is er mogelijk iets mis gegaan, mail me dan ff als je wil. Maar het lijkt allemaal soepel te verlopen.
We hebben geen mails gehad die teruggekaatst werden door een volle mailbox of foutief adres. En bovendien reageren sommige op de mail om te vertellen dat betaling heeft plaatsgevonden en dat ze hun zich gaan inzetten om ook boek te verkopen. Das helemaal fantastisch, hoeveel verkooppunten we inmiddels hebben is dus onduidelijk. Maar je kan altijd gewoon via internet bestellen of bij de dichtsbijzijnde boekhandel vragen of ze het voor je willen bestellen.

Verder contact gehad met mn duikinstructeur die nog steeds voor HiPhiPhi op Phi Phi zit. Inmiddels was ik wel nieuwsgierig wat ie allemaal uitvoert. Hij is nu voornamelijk van de infovoorziening. Iets wat erg belangrijk is. Op deze wijze kun je mensen meer rust geven (vragen als "hoe is het de mensen van ons hotel, de massageshop") en donateurs weten zo wat er met het geld van HiPhiPhi gebeurd.
Maar misschien wel veel belangrijker zorgt hij voor de lokale infovoorziening. En dat betreft registratie van de gegevens van de bevolkoing om zo een overzicht te krijgen dat gebruikt wordt voor de coordinatie van hulp!

Maar daar tegenover staat dat hij ook z'n "normale" werk af en toe kan oppakken. Er wordt gewoon gedoken worden!! En dat lees ook steeds meer. Vakantiegangers die daar even een paar dagen van de natuur boven of onder water genieten gecombineerd met een paar dagen hulp (duikscholen die opereren: Island divers, Viking, Barakuda, PP scuba).

En nu? Tis mooi weer hier in het midden van het land. Carina heeft het boek kustbewoners gekocht, waanzinnig mooi boek. Veel foto's van het Tsunamië gebied, voornamelijk van voor de ramp. Het is echt een aanrader. Ze kun je zien hoe het was voor de ramp en hoe het in de toekomst waarschijnlijk weer zal zijn. Dus in de tuin zitten met het boek :-).

Cleaning up

2005-04-16T12:11:00.000+02:00

Vrijdag was de nasleep. Administratief is alles op orde nu. Al bestellingen zijn op een rij gezet en blijven voorlopig nog wel binnenlopen. Dit weekend trachten we iedereen te mailen over de bestelling (als deze via internet is gedaan). Gisteren zijn we ook verder gegaan met verzending van de boeken die reeds besteld waren voor de mediaaandacht. De verzending doen we dus geheel zelf. Loopt goed allemaal!!

En weer een bijzonder mailtje. "We gaan maandag naar onze dochter. Ze zit op Phi Phi en maakt schoon daar, we willen haar graag het boek laten zien". Das leuk, dus daar maken werk van. Dus die hebben 3 boeken opgehaald bij Karlijn en Steef. Dat moest allemaal snel, Karlijn en Steef stonden namelijk ook op het punt om met vakantie te gaan, naar Spanje. Destijds waren zij namelijk 2 of 3 dagen bezig met hun vakantie toen ze op Phi Phi zaten. Plezier luitjes!!

Het boek gaat dus naar de plaats waar het zijn oorsprong kent, Phi Phi. Het gaat trouwens om Eko en Karin die daar helpen en schoonmaken, volgens mij voor de organisatie HiPhiPhi (600.000 hits per dag). Zelf houden ze ook een weblog bij. Het is in het engels en erg interessant. Ze schrijven onder meer over het opruimen onderwater, duikend de troep van de bodem verwijderen.

Ik ga verder met de mailtjes, enveloppen en postzegels :-)

Das een gekke dag

2005-04-14T18:23:00.000+02:00

Tip: sta je in de Telegraaf, zorg dat je je telefoon meeneemt die dag. Kom thuis en heb eerst een kwartiertje aan de voicemail gehangen, vervolgens is dan je email weer volgelopen.

Veel aandacht dus, ook van andere media voor interviews en uitzendingen. Maar ga niet overal op in. Zelfs mn meest favoriete radio show mailde en belde (en kreeg mn voice mail), maar die moest ik helaas afketsen.

Verder veel bijzondere mailtjes, maar de mooiste kwam toch van een onbekende. Sharon: Ik heb ook Karlijn en Carina verteld over je mail, we vonden het erg fijn om je mail te krijgen, ik reageer snel op je mail! [lullig voor de rest van de lezers, die begrijpen hier niks van :-)]

Doel van alles was natuurlijk verkoop van het boek. En volgens mij hebben julle het mn uitgevers behoorlijk lastig gemaakt. Ze kregen de hele dag door bestellingen binnen, thnx dames!!

Morgen ongetwijfeld meer, moet nu voetballen, gaat ook door :-)
Ciao

????

2005-04-14T12:25:00.000+02:00

Wat een gekke huis. Sta je in de krant, gaan ze opeens allemaal mailen. Misschien dat er ook een hoop bellen vandaag, maar ben mn gsm vergeten mee te nemen :-).
Dus voor alle voicemails en smsjes: Sorry, mn reactie komt wat later.

Kan ook zijn dat je mailtjes wat later dan gewoonlijk worden beantwoord.

Voor degene die mij niet kennen: Boy wonder Robin (van Batman) ben ik niet. 19 Jaar en afgestudeerd zo wel erg knap zijn. Ben wel afgestudeerd, maar je mag er een paar jaar bij optellen.

En voor alle leuke mailtjes: Thnx!

2005-04-13T14:15:00.000+02:00

De tweede oplage ligt bij de drukker, gaat dus goed. De distributie was even een gek verhaal, maar inmiddels opgelost. We hebben het zo gedaan dat internet bestellingen snel verstuurd kunnen worden. De winkels waar het boek ligt kunnen verkopen en krijgen een intekenlijst als back up, maar de druk laat niet lang op zich wachten. "Nee" verkopen doen we niet.
Tweede druk is overigens een ongewijzigde herdruk. Wellicht dat in de derde, je weet nooit :-), wel wijzigingen worden aangebracht.

Karlijn (PR) is deze week goed bezig geweest. Maandag bellen met de krant "Metro" betekende dinsdag een interview en vandaag in de krant. Was wel de Rotterdamse editie, dus heb hem zelf niet in handen gehad. Lijkt me ook raar dat de persoon naast je in de trein over jou zit te lezen.

Er staan meer media op de rol, maar is allemaal nog niet zeker. Soms lijken ze "Tsunami-moe", maar vaak zien ze toch in dat ook dit boek nieuwswaarde heeft. Ik hoop het in elk geval.

Spelling

2005-04-09T16:28:00.000+02:00

Haha, krijg zo af en toe opmerkingen over "fouten" op de site. Waaronder gewone spelingsvouten. Internet is een vluchtig medium, net als mn schrijfstijl hier. Desalniettemin ben ik erg blij met bezoekers die me even mailen en wijzen op deze fouten, ik tracht ze trouw te herstellen.

Dit wil overigens niks zeggen over de spelling in het boek. Wees niet bang. Mn uitgever bestaat uit twee fantastische vrouwen die het boek grondig hebben doorgespit op taalfoutjes. Heb van een lezer er 1 te horen gekregen. Maar das niet een echte fout. Ging namelijk om de samenvoeging "dat is", das bij mij das. Das meer een stijl van schrijven en das dus niet echt een fout, en anders is het een bewuste :-)

Mooie week

2005-04-07T15:14:00.000+02:00

Tot nu toe verloopt ie erg goed, die week dan. Solliciteren wordt spannend nu, mn zaalvoetbalteampie is kampioen en maandag mocht ik dus de boeken ophalen. Op het perron Breukelen sta ik met dozen boeken te wachten op mn "taxi", verkoop ik gewoon mn eerste boek!! Waren wel liefhebbers van Thailand en Phi Phi, met een eigen site, Bode, welke site was dat ook al weer?

De verkoop gaat echt fantastisch. Hoewel we voornamelijk druk bezig zijn met distributie, vliegen ze eruit. Rotterdam (Stefan en Karlijn) kwamen er vandaag 30 ophalen, ze verwachten dat de eerdere 25 niet genoeg waren. Meer dan 15 kon ik helaas niet meegeven :-)

Na de VU Wereldwinkel, is hij vanaf zaterdag ook te verkrijgen bij de Wereldwinkel in Breukelen, net als bij Boekhandel Van Kralingen in Breukelen, en allemaal werken ze zonder marge!!!!! En oud-studiemaatje van me verzorgt de posters gratis :-). Vrijdag of zaterdag staan we in de Telegraaf, volgende week donderdag in de lokale VAR (de journaliste kwam natuurlijk niet weg zonder een boek te kopen).

Sommige vragen trouwens hoe dat nou voelt, "je eigen boek". Ik voel er weinig van moet ik zeggen. Het is leuk en aardig. Maar iedereen kan een boek schrijven en uitgeven, vraag is alleen of hij ook verkocht wordt. Maakt me pas trots als we straks een hele smak geld daar naar toe kunnen brengen. En dan niet trots omdat we een boek verkopen, maar dat blijkbaar ook na drie maanden de ramp nog niet is vergeten en dat mensen graag nog meehelpen. Dat zou mooi zijn, voor nu dan...

Maar, zoals Ralph zij (zie boek):
“Zoals je zal zien:
daar waar je je dromen legt,
zal de realiteit vanzelf volgen”

Weblogs

2005-04-07T14:29:00.000+02:00

Ja, zoals beloofd. Is erg leuk om te zien wat mensen allemaal over je schrijven. Soms weet ik het van te voren, soms niet. Maar blijft erg grappig.

Kijk eens bij Denise. Ze was, met haar blog, erg betrokken bij de Tsunami. Maar ze schrijft echt over van alles, erg leuk. Ze is zelf reislustig, schrijft veel, en volgens mij ook verliefd op Thailand.

En dan Milko. Een goede vriend met wie ik van kleins afaan al voetbal. De laatste jaren alleen nog in de zaal. Net begonnen met bloggen. Had mn site ontdekt en begint opeens te schrijven over mn boek?? Het is een Molukker, en schrijft veel over de Molukse gemeenschap. Ik verwacht echter dat ie uiteindelijk over echt alles wat ie tegenkomt begint te schrijven.

En ja, dan zijn er nog meer die reclame voor je maken. Ons boek heeft eigenlijk 1 "concurrent", Kustbewoners. Een volgens mij erg "mooi" boek met foto's van de (voor en na de ramp) getroffen gebieden in Tsunamië (Denise schrijft over dit nieuwe woord). Maar ja, we strijden met een soortgelijk doel. Dus ik zou zeggen: Ook dat boek kopen!

Drukdukdruk

2005-04-05T12:00:00.000+02:00

Pffff, veel te vertellen. Leuke weblogs gespot op internet, het boek was gister klaar en ziet er erg goed uit. Sollicitaties komen in een stroom versnelling. Erg leuk en spannend allemaal, maar kom even niet aan mn blog toe. En dat kan natuurlijk niet.

Ben snel weer terug een dezer dagen, moet natuurlijk sowieso over de weblogs van Denise en Milko wat vertellen :-)

Tsunami waarschuwing, 23 paasdag

2005-03-29T11:36:00.000+02:00

Ja, das best heftig als je al die beelden ziet. Hoewel de dreiging op zich zelf al bij mij weer alle zintuigen op scherp zet. En dan komt ie niet. Je weet in wat voor een angst ze daar weer hebben gezeten voor uren, is onmenselijk om daarmee te leven. Maar beter een keer te veel gewaarschuwd, dan ...

Hiphiphi informeerde het thuisfront al snel via hun site:

March 28th
Earthquake update

People on the island of Koh Phi Phi are already warned and on the mountain for safety.

Today we received news on the new earthquake off the coast of sumatra. We were alerted by a call to Hi Phi Phi from Japan. We have already established contact with the team on the ground, and were informed that the people on the island were aware of the situation and staying on the mountain for safety and shelter.

Keep up the spirit - the Hi Phi Phi team

Proefdruk!

2005-03-25T22:36:00.000+01:00

Toen ik vanmiddag achter mn blog zat heb ik een tellefoontje gemist. De uitgever melde dat de proef van het boek ontvangen is. Wat kleine foutjes, maar geen onvolkomendheden.

Een goede vrijdag dus, ik hoop na maandag de definitieve datum van uitgave te horen!!

Vanavond een beetje blogs afgelopen over boeken. Je komt de gekste dingen tegen, erg grappig. De interessantsten zal ik binnnenkort hier posten.

Goed pasen!

Opening

2005-03-25T12:48:00.000+01:00

M'n eerste blg op de site. Geen idee wat hier komt te staan. Ik denk wat nieuwtjes over het boek en alles wat daarmee te maken heeft en wat ik tegenkom.
Weekelijks zal ik het e.e.a. schrijven.

Voor nu is het voornamelijk wachten. De proefdruk van het boek kan elk ogenlblik binnenvallen. Na een goedkeuring van mij en de uitgever wordt ie gedrukt en dan zal ie eind volgende week of het begin vd wk erop klaar zijn.

Het gekke is dat er overigens al veelvuldig besteld wordt. Zonder enige aandacht of moeite is al 25% van het boek. De mooiste die er tussenzat was een boekhandel uit Arnhem die vijf boeken wilde afnemen. Daar zijn we erg blij mee. Ken ze dus niet, maar de site verteld dat ze een reisboekhandel zijn, van Veluwe tot Himalaya. Grappig.

Wil je bestellen om zeker te zijn van een boek, klik hier en vul het formulier even in, je krijgt van mij dan een bevestiging retour.

Ciao!